Henk de Kleer – pop-up boeken

Terugblik tentoonstelling “Ode aan de verzamelaar!”
De meeste verzamelaars wonen midden tussen hun verzamelingen. Zo niet Henk de Kleer, maar dat wil niet zeggen dat hij geen verzamelaar in hart en nieren is. In de smaakvol ingerichte woonkamer vertelt hij over zijn verzamelingen, die hij boven heeft staan. Zoals hij zegt heeft hij de verzamelwoede altijd al gehad. Als jonge jongen woonde hij op een boerderij in Overijssel. Behalve het gezin De Kleer dat bestond uit vader, moeder en zeven kinderen, woonden er op de boerderij ook zijn grootouders en andere familieleden.

Zijn vader verzamelde voornamelijk sigarenbandjes en suikerzakjes. In die tijd, vlak na de oorlog, was Henk ook al aan het verzamelen. Granaatscherven, munitie, pamfletten die na de oorlog werden uitgestrooid, de omgeving van de boerderij lag er vol mee. Helaas is van deze verzameling niets meer over.

Hij kan zich nog goed herinneren dat er op de boerderij een plankje boeken stond, en tussen al die boeken stond een pop-up boekje. Henk was daardoor gefascineerd en vanuit dit gevoel van fascinatie is later zijn verzameling pop-up boeken ontstaan.

Maar dit was niet het enige dat hij verzamelde en verzamelt: treintjes (stoomlocomotieven), asbakken
(met bedrijfslogo) en postzegels (met afbeeldingen van kerken). Hij ‘beperkt’ zijn verzamelingen door themagericht te werken. Meestal begon een verzameling met één exemplaar, en dan volgde de rest vanzelf.

Ook zijn verzameling pop-up boeken is op die manier begonnen. Toen hij er een keer één had gekregen, en vervolgens nog een andere op de kop tikte, sloeg de verzamelkoorts toe en die duurt tot vandaag de dag. Op een bepaald moment had hij ongeveer 200 verschillende pop-up boeken in huis. Inmiddels heeft hij er ongeveer 130 verkocht en eigenlijk heeft hij er nu al spijt van… De rest koestert hij! In tegenstelling tot de meer themagerichte andere verzameling… en is deze pop-up verzameling heel uiteenlopend: kinderboeken, boeken met Bijbelse taferelen, Harry Potter boeken, boeken over architectuur en muziek.

In de jaren 80 werd Henk een BN-er door de publicatie van een verzameling ambtenarenmoppen! Hij is met de bundel ‘Een spuitbus met zweetlucht’ in diverse programma’s geweest, o.a. bij Mies Bouwman en bij Sonja Barend.

Grappig om te vermelden is dat de Dag van de Witte Kerk, die dit jaar in het teken staat van ‘verzamelaars’,  indirect voortkomt uit een voorstel dat Henk de Kleer lang geleden aan de kerkenraad deed: laten we een Stichting Vrienden van de Witte Kerk oprichten! Destijds is dit idee niet gehonoreerd, maar het heeft misschien wel de kiem gelegd voor de oprichting van de Stichting Vrienden een aantal jaren later door Egbert van der Weide. Daarom is het vanzelfsprekend dat Henk met zijn verzameling vandaag aanwezig is!

Tekst: Janneke Wagenaar & foto’s: Ans Geerlings

Theo Broekhof – oude munten

Terugblik tentoonstelling “Ode aan de verzamelaar!”
Zeven september 1959: die datum staat in het geheugen gegrift van Theo Broekhof. Die dag was het kermis in Noordwijkerhout. Zijn tweelingbroer en hij waren 7 jaar en ze zouden op 30 september 8 worden. Die 7e september mochten zij van hun moeder in de speelgoedwinkel van Van der Niet ridders uitzoeken. Die ridders stonden in een vitrinekast ergens achterin de winkel, en hij was er letterlijk en figuurlijk door gegrepen. Vijf exemplaren kreeg hij, en in de jaren daarna heeft hij er, samen met zijn broer, eindeloos mee gespeeld. Eén van de ridders, op een paard gezeten, leek zelfs op zijn vader! “Mam, mogen we takken halen?” Die vraag stelde broer Jan geregeld aan hun moeder. Dan gingen ze naar het bosje bij de begraafplaats en namen wat takjes mee naar huis die op de grond op een krant werden neergelegd. Dit verbeeldde een bos, waar de broertjes met hun ridders hele veldslagen naspeelden. Na al die jaren heeft Theo nog altijd zijn ridderverzameling, en die koestert hij.

In het arbeidersgezin Broekhof was moeder degene die haar interesse in geschiedenis op haar kinderen overbracht. Niet dat er thuis veel te lezen was, maar achterop de Katholieke Geïllustreerde stonden geregeld afbeeldingen die de fantasie prikkelden: een portret van Maurits, van Willem van Oranje… Eén keer per jaar ging het gezin uit, en dan gingen ze naar de Lakenhal in Leiden waar de jongens zich vergaapten aan harnassen.

De school was een straf voor Theo, maar Vaderlandse Geschiedenis vond hij geweldig. Hij smulde met name van de verhalen over ridders, Noormannen en de Romeinen. De afbeeldingen in het geschiedenisboek, zoals van Wodan, kan hij zich nog haarscherp voor de geest halen.

Dit alles vormde de kiem voor zijn grote passie: de Romeinse tijd. Als Theo gaat vertellen, en dat doet hij graag, gaan zijn ogen stralen. Hij is gegrepen door die geschiedenis, weet alles van Keizers, Senatoren, veldslagen en gebieden die ver- en heroverd werden. Zijn bibliotheek is immens, en nog steeds verschijnen er tot zijn grote vreugde nieuwe titels over dit onderwerp.

Ooit kwam zijn oudste broer Jan met een muntje uit de Romeinse tijd thuis, en daar wilde Theo uiteraard alles van weten. Dit was het begin van een muntenverzameling, en dan met name van het Romeinse Keizerrijk. Wat hij vooral geweldig vindt is dat die munten de historische gebeurtenissen, waar hij zo in is geïnteresseerd, verbeelden.

Als grondwerker kwam hij geregeld in de buurt van opgravingen. Toen het kanaal van Corbulo werd opgegraven was hij in de buurt, en hij heeft toen foto’s gemaakt. Geweldig vond hij het! Ook in 1999, toen er opgravingen gedaan werden in Forum Hadrianum, was hij erbij en heeft hij scherven gevonden. Een droom die in vervulling ging. De meest recente opgraving waar hij bij was, was toen een gedeelte van de Limesweg (2000 jaar oud) bij Valkenburg werd blootgelegd. De eikenhouten palen, die de weg markeerden, stonden nog vrijwel onaangetast in de grond.

Als Theo ooit eerder geleefd heeft, weet hij zeker dat dit als legionair of galeislaaf zou zijn geweest.

Tekst: Janneke Wagenaar & foto’s: Ans Geerlings

Rikie van Leeuwen – Mariabeeldjes

Terugblik tentoonstelling “Ode aan de verzamelaar!”
Rikie komt uit een arbeidersgezin van 22 kinderen (van twee moeders). Een katholiek gezin uit Lisserbroek. In haar jeugd gingen ze allemaal voor het naar school gaan naar de kerk. Dit was een uur lopen langs de ringvaart, dus het was een aardige dagvulling. Later bedacht ze dat het niet uit fanatisme was dat ze naar de kerk moesten, maar meer uit praktische overwegingen: dan waren ze allemaal tenminste van de vloer!

Het spirituele heeft altijd deel uitgemaakt van haar leven. Op 30-jarige leeftijd ging ze veel lezen en kwam ze ook in aanraking met de oosterse filosofie en ontdekte de reïncarnatie. Dat was voor haar een eye-opener, want het gaf haar antwoord op de vraag: “Wat doe ik hier eigenlijk.” Tegenwoordig hangt ze ook het boeddhisme aan, maar eigenlijk haalt ze overal wat uit. Ze komt ook graag in de Witte Kerk. Rikie is in totaal vier keer naar Lourdes geweest. De eerste keer weet ze nog goed te herinneren. Ze ging er enigszins sceptisch heen, maar toen ze bij de grot aankwam en Maria zag stroomden de tranen als vanzelf.

Het verzamelen geeft haar vastigheid. Waarschijnlijk komt dat omdat ze als kind dat gevoel nooit gehad heeft: tussen 21 broers en zussen viel ze niet op, ze had zelfs geen eigen plek aan tafel. Vader en moeder waren altijd druk.

Ze verzamelde en verzamelt van alles: steentjes, spijkers, sigarenbandjes, postzegels, houten speelgoed, pieppoppen, bidprentjes, en elke verzameling begint met één exemplaar waarvan ze de schoonheid ziet. Haar huis is gevuld met verzamelingen. Prominent in haar kamer staat de verzameling Mariabeeldjes, waar ze zelf het volgende over zegt:

“Toen ik bijna 7 was zei mijn moeder: “Zo gauw jij je eerste communie gedaan hebt, mag je als bruidje mee op bedevaart naar Maria”. En zo geschiedde! Toen ik 7 jaar was ging ik met mijn moeder naar Heiloo. Vanaf die dag is Maria altijd in mijn leven gebleven. Niet fanatiek, en ook niet altijd bewust, maar ze was en is er altijd! Zoals ze er bij veel mensen is. Ik ben naar Lourdes, Kevelaar en naar Maria-vieringen geweest.

Nu de beeldjes. Het begon, zoals bij alle verzamelingen, met….1! Krijgertjes, rommelmarkten, kringloopwinkels, ik kan er geen weerstand aan bieden.

Eenmaal per jaar gaat alles onder de kraan, en schoon is ze weer. Ik heb o.a. beeldjes uit de Filippijnen (van mijn priesterbroer Jan), uit Zuid-Afrika (van Nina Bemelman, die net is verhuisd), van mensen die ik tegen kom op straat. Ik geef ook wel eens wat weg, al vind ik het zelf nog zo mooi! Dit onder het motto: ‘Alles wat je deelt wordt meer’.”

Tekst: Rikie van Leeuwen en Janneke Wagenaar & foto’s: Ans Geerlings

Chantal van Eeden – jaren ‘70

Terugblik tentoonstelling “Ode aan de verzamelaar!”
Bij binnenkomst van het huis van Chantal ging er een luikje in mijn hoofd open! Herinneringen aan toen ik jong was, in de jaren ’70. De tijd van oranje, bruin en paars en van psychedelische vormen en motieven. De tijd van fondue-stelletjes, van Tomadorekjes en Brabantiablikken. De tijd van plateauzolen en van wijde pijpen.

Chantal heeft haar huis in de stijl van de jaren ’70 ingericht. Het oranje knalt je tegemoet! In de hal zijn de muren oranje geschilderd, en de keukenkast staat vol met oranje Brabantiablikken. Verder heeft ze rieten matten, rotan meubels, oranje krukjes, geborduurde en wollen kleden aan de muur, zelfs het behang in de woonkamer is in de jaren ’70 stijl. En, niet te vergeten, planten! Want dat kenmerkte de jaren ’70 ook: veel planten! Voor het raam, hangend aan het plafond….

Tegen de muur staat een kast van teakhout, met twee glazen deurtjes. Dit is haar nieuwste aanwinst en ze is er enorm blij mee. Deze kast heeft ze gekregen van een klant, die helaas is overleden. Op de kast staat een grote collectie West Germany vazen, ook kenmerkend voor die tijd.


Zoals bij iedereen die we bezochten, stelden we de vraag: hoe is het allemaal begonnen? Chantal vertelt dat ze een jaar of zeven geleden op een rommelmarkt een oranje Brabantiablik zag en dat ze gelijk dacht: die moet ik hebben.

En waarom: vanwege de kleur oranje! Als ze dat zegt gaan haar ogen gelijk stralen, oranje is helemaal haar kleur.

Ook voelt ze zich verbonden met die jaren: de muziekstijl, de mode, de inrichting in huis. Ze wil graag haar eigen uitstraling hebben, haar eigen stijl ontwikkelen. Niet meegaan met de mode. En dat is gelukt. Na die aanschaf zeven jaar geleden heeft haar huis zo langzamerhand een metamorfose ondergaan. Meubels, platencollectie (the Doors en Jimi Hendrix zijn favoriet), lampen, vazen, kleden, telefoons, je komt ogen tekort om alles in je op te nemen.

Uiteraard hangen er op de badkamer Tomadorekjes en zijn de Brabantia-artikelen overal in huis te vinden. Er staat een ouderwetse radio met platenspeler, en de radio doet het nog prima. Denk niet dat het een rariteitenkabinet is: het interieur straalt heel veel sfeer en gezelligheid uit. Je voelt dat het vanuit een passie is ontstaan.

Het zijn niet uitsluitend siervoorwerpen, de meeste spullen gebruikt ze gewoon. Ze speurt voortdurend op Marktplaats naar spullen die aangeboden worden en van Wikipedia haalt ze ook veel informatie. De sport is wel om zo goedkoop mogelijk iets aan te schaffen. Dus: op een rommelmarkt of in de kringloopwinkel vindt ze nog wel eens een vaas of een blik voor weinig, en daar wordt ze blij van. Ze streeft er wel naar om de originele spullen aan te schaffen, en geen remakes. Zoals ze zegt: de kleur oranje uit die tijd was uniek! En dat is de kleur waar ze van houdt, en waar ze blij van wordt.

Tekst: Janneke Wagenaar & foto’s: Ans Geerlings

Dag van de Witte Kerk 10 november 2018

Elk jaar op de tweede zaterdag in november staat de Kerk in het middelpunt van de belangstelling op de ‘Dag van de Witte Kerk’. We proberen ieder jaar een ander thema aan deze dag te verbinden. Op 10 november jl. was het thema: ‘Waardevol of Waardeloos’.
 
Mensen konden hun kunst en/of curiosa laten taxeren. Er waren twee taxateurs aanwezig die tussen 10.30 en 15.00 uur continu aan het werk zijn geweest om iedereen een kans te geven. Meer dan 100 mensen grepen deze gelegenheid aan om spullen te laten taxeren! Je kon het zo gek niet bedenken of we hebben het voorbij zien komen: schilderijen, sieraden, beeldjes, glaswerk, boeken; echte klappers zaten er niet tussen maar toch waren er waardevolle spullen bij.

Gelijktijdig was er in de kerk een tentoonstelling van verzamelingen. Dertien gepassioneerde verzamelaars lieten hier hun schatten zien, en vertelden er vol overgave over. De Stichting Vrienden van de Witte Kerk heeft deze verzamelaars voor hun inzet bedankt door middel van een speciaal voor hen uitgegeven boekje, waar alle verzamelingen in staan, onder de titel ‘Ode aan de Verzamelaar’.

Hoogtepunt van de dag was uiteraard de overhandiging van de cheque à € 3000 aan ds. Esmeralda Mandemaker.

Al met al kunnen we terugzien op een geslaagde dag, waarop we zeker 300 bezoekers in de kerk hebben gezien.

Dag van de Witte Kerk - Waardevol of Waardeloos?

Vandaag zaterdag 10 november 2018 taxaties van kunst en curiosa èn een tentoonstelling van
Noordwijkerhoutse verzamelaars!

Tussen 10.30 en 15.00 uur kunt u langskomen en wie weet hebt u wat bijzonders in huis!
Taxatie €1 per persoon (voor max 3 kunst of curiosa stukken en de opbrengst gaat naar Stichting Vrienden van de Witte Kerk)
Wie ook wat bijzonders in huis hebben zijn een aantal Noordwijkerhoutse verzamelaars. Zij komen die dag hun verzameling laten zien en vooral erover vertellen. U hoeft zich dus niet te vervelen als u in de rij staat voor de taxaties.
We zien jullie graag! En de toegang is gratis!

Schrijfcafé in de Witte Kerk

Maandag 12 november is er alweer het een na laatste schrijfcafé van dit jaar!

Een schrijfcafé is een plek waar je schrijft vanuit je hart.
Je hoeft niet goed in taal te zijn, het gaat er niet om dat je een boek gaat schrijven of een gedichtenbundel. Het gaat erom je hart te laten spreken. Er is zoveel in ons aan gedachten, aan wijsheid, maar als dat er niet uit komt lijkt het wel of het niet bestaat.
Door middel van allerlei korte opdrachten en werkwijzen komen er de prachtigste verhalen en gedachten op papier. Ze zijn alleen voor jezelf, maar als je wilt mag je er ook van delen.
Zelf vond ik het een ervaring hoe het ging stromen en werd ik verrast wat er zomaar op het papier kwam, woorden en gedachten die er niet stonden als ik ze niet had geschreven.

Iedereen is welkom. Van tevoren opgeven is wel gewenst.
Je kunt één keer komen, altijd of af en toe: het is een open café, op een speciale plek in het hart van ons dorp: in de Witte Kerk van Noordwijkerhout.
Wanneer: elke tweede maandag van de maand van 9.30u tot 11.30u laatste dit jaar op 10 december 2018.
Prijs: €10,- per keer, dat is inclusief koffie of thee.
De opbrengst  komt geheel ten goede aan ‘de Stichting Vrienden van de Witte Kerk’
Het schrijfcafé is onder leiding van Nel Hogervorst-van Kampen nelhogervorstvankampen@hotmail.com of telefoon 0252-373719